Web 3.0

Μία ανησυχητική τοποθέτηση του Jason Calacanis (δείτε και αυτή τη συζήτηση).
Τελικά η ιστορία επαναλαμβάνεται. Μετά από μία μεγάλη επανάσταση(web1.0), επέρχεται το χάος(web2.0) το οποίο πάμε να αντιμετωπίσουμε με σοβιετικού τύπου ρυθμίσεις και πεφωτισμένες ηγεσίες (web 3.0). Υπάρχουν μερικά πράγματα έμφυτα στο ανθρώπινο γονιδίωμα για αυτό η ιστορία γράφεται ξανά και ξανά με τον ίδιο τρόπο. Η απάντηση είναι μία, να αφεθεί η ελεύθερη αγορά του web content να βελτιώσει μέσω του ανταγωνισμού τα standard ποιότητας. Το web είναι ο κατεξοχήν χώρος στον οποίο οι αγορές δεν αστοχούν ποτέ.

Δελφίνοι

Το συλλογικό μας blog μεταφέρθηκε στο wordpress.

Ιστορία κατ' επιλογήν

Δεν ξέρω, και στο κάτω κάτω δεν με αφορά, τι πιστεύει ο καθένας για την ιστορία του έθνους του. Αυτό όμως που με ενδιαφέρει πρωτίστως είναι το να μην υποχρεώνει κανείς το παιδί μου να μαθαίνει ανοησίες. Η εκπαίδευση των παιδιών μας είναι πολύ πολύ σοβαρή και ευαίσθητη υπόθεση και είναι απαράδεκτο το να εξαρτάται από τις εθνικές ανασφάλειες, της μορφωτικές ανεπάρκειες και τα πολιτικά παιγνίδια του οποιουδήποτε.
Το σχολείο καλώς η κακώς είναι αναγκασμένο να διδάσκει δύο κατηγορίες γνωστικών αντικειμένων. Αυτά που βασίζονται σε αντικειμενικά επιστημονικά δεδομένα (Φυσική, Χημεία, Αρχαία, Μαθηματικά, Βιολογία, Αγγλικά, Πληροφορική) και σε αυτά που βασίζονται σε μη καθολικά αποδεκτές θεωρίες και θεωρήσεις (Ιστορία, Θρησκευτικά, Οικονομία, Αγωγή του Πολίτη). Στην πρώτη περίπτωση τα πράγματα είναι εύκολα. Η γνώση είναι δεδομένη. Το ίδιο και η διδασκαλία της.
Τι γίνεται όμως στην δεύτερη περίπτωση? Είναι δυνατόν να υπάρχει μόνο μία οπτική γωνία στην διαδικασία μεταφοράς μη αντικειμενικών δεδομένων στους μαθητές. Και αν ναι ποια είναι αυτή? Είναι δυνατόν να υπάρξει μία ενιαία εθνική θεώρηση της Ιστορίας, των Θρησκευτικών, της Πολιτικής Οικονομίας κτλ? Προφανώς όχι. Υπάρχουν αποκλίνουσες κατευθύνσεις και όλοι επιλέγουμε από μία.
Αφού λοιπόν δεν υπάρχει ομοφωνία σχετικά με το τι πρέπει να διδάξουμε στα παιδιά μας, πως είναι δυνατόν το εκπαιδευτικό σύστημα να καθορίζει ενιαία εκπαιδευτική ύλη? Δεν είναι αν μη τι άλλο άδικο το να φορολογείται ένας γονιός προκειμένου το παιδί του να μάθει (κατά την γνώμη του) αρλούμπες?
Σε μια φιλελεύθερη χώρα της οποίας η κοινωνία δεν έχει ακόμα συμφωνήσει στα βασικά, είναι απαραίτητο να εξασφαλίζονται τα δικαιώματα όλων των πλευρών και ιδιαίτερα της μειοψηφίας. Υπό αυτή την έννοια καθίσταται πλέον απαραίτητο το να μελετηθεί από το υπουργείο Παιδείας η δυνατότητα της επιλογής από τους γονείς του πλαισίου διδασκαλίας των "ευαίσθητων" μαθημάτων. Και λέγοντας πλαίσιο διδασκαλίας εννοώ την διδακτέα ύλη και τον διδάσκοντα. Είναι αναγκαίο πλέον, στην κατάσταση που βρισκόμαστε, ο γονιός να λάβει μέτρα προκειμένου το παιδί του να έχει την μόρφωση που ο ίδιος θεωρεί ότι θα συμβάλει καλύτερα στην ανάπτυξη της προσωπικότητας του. Όπως έχουν τα πράγματα σήμερα κανένας γονιός δεν μπορεί να εμπιστευτεί ένα εκπαιδευτικό σύστημα που επιλέγει την γνώση που παρέχει με κριτήρια μη συμβατά με τον στόχο της ποιοτικής μόρφωσης.
Βέβαια, η καθιέρωση του κατ' επιλογήν πλαισίου διδασκαλίας από τους γονείς είναι μία πολύπλοκη κατάσταση που απαιτεί συνολική αναδιοργάνωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας, κυρίως όσον αφορά την έκδοση και διανομή πολλαπλών συγγραμμάτων, την επιμόρφωση των καθηγητών, την προσαρμογή των ωραρίων διδασκαλίας, τον καθορισμό της εξεταστέας ύλης και την διενέργεια εξετάσεων. Όμως η ανάγκη να μην γίνονται τα παιδιά μας θύματα ηλιθίων και δογματικών ανθρώπων επιβάλει στην πολιτική ηγεσία την υποχρέωση να στρωθεί και να βρει λύσεις. Έχουν κατατεθεί κατά καιρούς απόψεις σχετικά με την αυτόνομηση των σχολικών μονάδων από την στενή επίβλεψη του υπουργείου και την ανάληψη της ευθύνης λειτουργίας τους από τους συλλόγους κηδεμόνων και καθηγητών. Θεωρώ ότι μία τέτοια προοπτική είναι πλέον αναγκαία ως ένα πρώτο βήμα καθώς στα στενά πλαίσια μιας μικρής σχολικής μονάδας είναι πολύ πιο εύκολο και κοινοί κώδικες συνεννόησης να υπάρξουν και πιο ευέλικτες μορφές εκπαιδευτικής διαδικασίας.
Προσωπικά μπορώ να συζητάω επί ώρες με τον οποιοδήποτε για το τι έγινε στην Μικρασιατική καταστροφή. Και σε μία τέτοια συζήτηση χωρούν όλων των τύπων οι ανοησίες. Όταν όμως πρόκειται για την βασική εκπαίδευση του παιδιού μου, τότε εκεί δεν χωρά καμία ανοησία κανενός τύπου.

Ο κος Στυλιανίδης και τα ιδιωτικά πανεπιστήμια.

Πάνω στην φασαρία για τα του ΠΑΣΟΚ, μάλλον μας ξέφυγε μία πολύ σημαντική εξέλιξη που αφορά την νέα κυβέρνηση. Νομίζω πως η πιο συμβολική τοποθέτηση υπουργού που έχει κάνει ποτέ ο Καραμανλής είναι αυτή του Ε. Στυλιανίδη στο υπουργείο παιδείας. Ο κος Στυλιανίδης έγινε γνωστός στη Ρηγίλλης από την πρώτη κιόλας σημαντική πολιτική παρέμβαση της καριέρας του. Απολαύστε την

Με ποιόν είμαι τελικά?

Κάθε μέρα τα πράγματα γίνονται όλο και πιο περίεργα στο ΠΑΣΟΚ. Αυτή τη στιγμή έχουν δηλώσει τη στήριξη τους στον Βενιζέλο άνθρωποι που όχι απλώς εκτιμώ αλλά είναι και σημεία αναφοράς μου. Καθηγητές, στελέχη του ΠΑΣΟΚ, άνθρωποι που για πολύ καιρό κινούνται παράλληλα με τον δικό μου τρόπο σκέψης με την δική μου αντίληψη για την πολιτική και την κοινωνία. Υπό άλλες συνθήκες θα είχα πειστεί εδώ και πολλές ώρες ότι πράγματι ο Βενιζέλος είναι η λύση, η προοπτική. Για πρώτη φορά όμως μου είναι τόσο δύσκολο να συστρατευθώ με όσους θεωρώ συμμάχους. Και αυτό είναι μία αλλαγή που δεν περίμενα να προκύψει από τις τελευταίες εκλογές. Αναρωτιέμαι λοιπόν, γιατί αποκλίνω από όλους αυτούς. Τι ή ποιος άλλαξε?
Η πρώτη (και μεταξύ μας πιο πιθανή) ερμηνεία είναι ότι άλλαξα εγώ. Ότι η ήττα με επηρέασε και με φανάτισε. Με προσκόλλησε στον αρχηγό. Ή, για μία ακόμη φορά, η ανάλυση μου είναι ελλιπής. Αυτό θα φανεί σε λίγες μέρες που όλα θα καταλαγιάσουν και θα σκεφτώ πιο ψύχραιμα, οπότε πλέον πιθανόν ο Βενιζέλος θα αρχίσει να ακούγεται στα αφτιά μου ως η καλύτερη λύση.
Η δεύτερη ερμηνεία όμως, αν και μάλλον απίθανη, μου δημιουργεί ανατριχίλα. Φαντάζεσαι, αναρωτιέμαι, να μην άλλαξε κανένας? Φαντάζεσαι απλώς να ήρθε στο φως μια αντικειμενική διαφορά που υπήρχε πάντα ανάμεσα σε εμένα και σε όλα τα πρόσωπα που αποτελούν πολιτικές μου αναφορές? Μία διαφορά που πάντα με τρόμαζε και που με λίγα λόγια λέει ότι εγώ δεν έχω κανένα προσωπικό συμφέρον από μία κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, καμία ανάγκη από τον έναν πρόεδρο ή τον άλλο, και κυρίως κανένα ψυχαναγκασμό νίκης. Με ενδιαφέρει μόνο η προοπτική της δικής μου ζωής. Και δεν την ανταλλάσσω με τίποτα. Αυτό είναι το μόνο που έχω να περιμένω από έναν πρόεδρο αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ένα καλύτερο μέλλον, ακόμη και αν είναι μακρινό. Και αυτή είναι η μόνη αλλά σημαντική διαφορά με όλους όσους έσπευσαν να στηρίξουν τον Βενιζέλο.
Θα πρέπει όμως να γνωρίζουν ότι αν εγώ κάνω λάθος και ο Βενιζέλος αποδειχτεί ηγέτης πνοής όλα θα είναι καλά για όλους.
Αν όμως κάνουν λάθος εκείνοι(από αμέλεια η δόλο) αυτό θα αποτελέσει casus belli για πάρα πολλούς ενεργούς πολίτες. Και φοβάμαι ότι η ανάδειξη Βενιζέλου θα αποτελέσει σε μία τέτοια περίπτωση το κύκνειο πολιτικό τους άσμα.

Ο λαός είναι σοφός ή στραβά αρμενίζουμε?

Habemus papam. Ο ελληνικός λαός εκφράστηκε. Και όπως πάντα εκφράστηκε με σοφία. Για να δούμε λοιπόν αντικειμενικά που κατέληξε η σοφία των πολιτών μέσω της προχθεσινής εκλογικής διαδικασίας.

1. Για όλα όσα συνέβησαν μέσα στην τετραετία που πέρασε, ένας είναι ο βασικός υπεύθυνος. Ο Γιώργος Παπανδρέου. Και αυτό είναι ένα σαφές συμπέρασμα. Είναι ο μόνος που αμφισβητείται ευθέως. Η αντικατάσταση του είναι για ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του ελληνικού λαού αυτό που εννοούσε όταν ζήταγε αλλαγή πολιτικού σκηνικού.
2. Ο Κ. Καραμανλής, αντίθετα με όσα αφελώς πιστεύαμε μερικοί από εμάς, δεν ήταν το μείζον πρόβλημα της περασμένης περιόδου. Η σοφία των ψηφοφόρων βέβαια αναγνώρισε ότι είχε κάποια συμμετοχή και αυτός. Παρόλα αυτά δεν του άξιζε το να θεωρείται σήμερα χαμένος. Αντιθέτως νιώθει ισχυρός να συνεχίσει. Και καλά κάνει, καθώς ο ελληνικός λαός έτσι αποφάσισε. Του στέρησε βέβαια έναν αξιοσέβαστο αριθμό ψήφων, αλλά για την ισχνή κοινοβουλευτική του πλειοψηφία ευθύνεται κατά πολύ περισσότερο ο κος Σκανδαλίδης και ο εκλογικός του νόμος παρά η σοφή βούληση των πολιτών. Αυτό άλλωστε προκύπτει από μία απλή αναγωγή στον αριθμό των εδρών που θα καταλάμβανε η Ν.Δ. εάν ίσχυε ο προηγούμενος εκλογικός νόμος. Συνεπώς χρησιμοποιώντας τα τεράστια αποθέματα σοφίας μας αποφασίσαμε ότι για όλα τα κακά του πολιτικού συστήματος, για όλα τα δένδρα που κάηκαν, τα λεφτά που κλάπηκαν, τους άχρηστους που διορίστηκαν, τις μεταρρυθμίσεις που δεν έγιναν, τους ανθρώπους που χάθηκαν στην περίοδο που κυβερνούσε ο κος Καραμανλής υπεύθυνος και συνεπώς υπόλογος είναι ο κος Παπανδρέου.
3. Το 8% της εθνικής μας σοφίας αποφάσισε ότι καλό θα ήταν να ήμασταν υπό καθεστώς υπαρκτού σοσιαλισμού, εκτός ευρώπης, υπό την τιμημένη πολιτική ηγεσία ανθρώπων όπως η κυρίες Παπαρήγα και Καννέλη, και υπό την φωτισμένη πνευματική ηγεσία ανθρώπων όπως ο κος Λαζόπουλος.
4. Η ανεξάντλητη σοφία των ελλήνων πολιτών επίσης ενίσχυσε ένα κόμμα που (κατά δήλωσή του) βασίζεται σε κοινωνικά κινήματα προκειμένου να ενισχύσει τους πολιτικούς του στόχους οι οποίοι προκύπτουν άμεσα (πάλι κατά δήλωση του) από το δόγμα "βεζίρης στη θέση του βεζίρη". Ένα κόμμα που σαν αλλαγή του πολιτικού τοπίου αντιλαμβάνεται την δημιουργία τρύπας και χώρου σε ένα μεγάλο όμορο κόμμα που αντιπολιτεύεται προκειμένου (όπως γίνεται στη Φυσική, έ Αλέξη?), να καλυφθεί από το ίδιο (η κοινώς να "τρουπώσει"). Μια αλλαγή τοπίου που δεν χρειάζεται να αγγίξει άλλους χώρους των οποίων οι τρύπες βρίσκονται μακριά, ακόμα και αν αυτοί οι χώροι κυβερνούν. Ενισχύσαμε σοφά ένα κόμμα που αφού κήρυξε ιερό πόλεμο ενάντια στους υπεύθυνους της περιβαλλοντικής καταστροφής, στη συνέχεια πανηγυρίζει για την επιτυχία αυτού του πολέμου που συνίσταται στο ότι το τεράστιο 1.8% σοφών πολιτών το εμπιστεύθηκε την ίδια ώρα που οι υπεύθυνοι εξακολουθούν να έχουν τις θέσεις ευθύνης.
5. Η ίδια, κληροδοτημένη από τους αρχαίους προγόνους, σοφία του Ελληνικού λαού έδωσε λόγο στην βουλή σε ανθρώπους που μέχρι πρόσφατα θα ήταν πολύ γελοίοι αν δεν ήταν τραγικοί. Η σοφία που κράτησε τον Καραμανλή πρωθυπουργό, που αφόρισε τον ΓΑΠ, που έκανε Λούξεμπουργκ την Κανέλλη και Κον Μπεντίτ τον Τσίπρα, η ίδια σοφία έφερε στην Βουλή τον υιό Πλεύρη και τον κύριο Βορίδη.
6. Ωστόσο, ο ορισμός της σοφίας προέρχεται από όλους αυτούς που έκαναν μάγκες τους πιο ανύπαρκτους οικολόγους της Ευρώπης δίνοντας ταυτόχρονα στον Καραμανλή το σωσίβιο που χρειαζόταν προκειμένου να αποκτήσει αυτοδυναμία. Όλους αυτούς που (χωρίς να έχουν καν διαβάσει τον εκλογικό νόμο) πίστεψαν ότι θα αλλάξουν τους κανόνες του παιγνιδιού την ίδια ώρα που αγνοούσαν πλήρως τους υφιστάμενους κανόνες.
7. Και καθώς οι έλληνες πολίτες ζήτησαν μόνο την αποχώρηση Παπανδρέου, ο αντικαταστάτης του θα πρέπει να νιώθει πολύ τυχερός που θα αναδειχθεί μέσα από αυτή τη σοφία αυτού του λαού.

Ωστόσο, η πίκρα μας, η λύπη και ο θυμός μας, δικαιούνται να μετουσιώνονται σε σχολιασμό (και πιθανώς ειρωνεία) της σοφίας του λαού, δεν δικαιούνται όμως να μετατρέπονται σε αμφισβήτηση της.
Habemus papam. Και όπως παλιότερα στον πάπα έτσι και στον λαό αναγνωρίζουμε το αλάθητο.
Τα αίτια της ετυμηγορίας του είναι συγκεκριμένα και πρέπει άμεσα να διερευνηθούν στον μέγιστο δυνατό βαθμό και με όλες μας τις δυνάμεις.
Ακόμα και όταν τα βράδια, λίγο πριν κοιμηθούμε, βασανίζει το μυαλό μας με τον γνωστό προβοκατόρικο και προκλητικό τρόπο ο πειρασμός της ερώτησης:
"Ο λαός είναι σοφός ή στραβά αρμενίζουμε?"

Καλή ψήφο!

Μόλις τελείωσε η προεκλογική περίοδος. Μία περίοδος που εκ των πραγμάτων δεν είχε πολλά να δώσει. Ακόμη και αν υπήρξε αξιόλογο πολιτικό υπόβαθρο προτάσεων από κάποιους, αυτό εξ ορισμού δεν ήταν δυνατόν να αναπτυχθεί πλήρως.
Και σε αυτό φέρνει ακέραια την ευθύνη η κυβέρνηση.
Πριν αρκετούς μήνες, κατά την διάρκεια των Γαλλικών εκλογών, αναρωτήθηκα αν το υψηλό επίπεδο της εκεί προεκλογικής αντιπαράθεσης θα μπορούσε να υπάρξει και στην Ελλάδα. Δυστυχώς αποδείχτηκε ότι η πολιτική μας κουλτούρα βρίσκεται ακόμη πολύ πίσω.
Με ένα κυβερνητικό κόμμα που ανερυθρίαστα κατέβηκε στις εκλογές χωρίς πρόγραμμα.
Με ένα κόμμα αντιπολίτευσης που δεν κατάφερε να αναπτύξει ένα, αν μη τι άλλο, επεξεργασμένο πρόγραμμα παρασυρόμενο στον άνευ ουσίας διάλογο που συνέφερε προφανώς όλους τους άλλους.
Με μικρά κόμματα που είτε βρίσκονται σε άλλη χώρα, είτε είναι ανίκανα να ξεφύγουν από το τέλμα της στείρας διαμαρτυρίας ακόμη και σε καταστάσεις κρίσιμες για την χώρα.
Με ΜΜΕ που μουδιασμένα παρακολουθούσαν τον σύντομο προεκλογικό αγώνα ταχύτητας.
Και τέλος με ένα διαδίκτυο που παρά την μέχρι πρότινος δυναμική παρουσία, απέτυχε να επιβεβαιώσει τον τίτλο του πρωτεργάτη της κοινωνίας των πολιτών και που, εκτός κάποιων σημαντικών εξαιρέσεων (http://www.wikipolitics.gr, left-right) ενέδωσε στον πειρασμό των αφορισμών και του ανούσιου "κινηματισμού" μέσω ανοησιών του τύπου "120 λόγοι που θα ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ" ή "100 τόσοι λόγοι που δεν θα ψηφίσω τα μεγάλα κόμματα".

Η κατάσταση αυτή τη στιγμή πάντως είναι περίεργη. Χωρίς να υπάρχει η παραμικρή πρόβλεψη για το αποτέλεσμα, το μόνο διακριτό στοιχείο είναι η ύπαρξη δύο ταχυτήτων εκλογικού ανταγωνισμού, ο δικομματισμός της εξουσίας και ο τρικομματισμός της διαμαρτυρίας. Το τελικό αποτέλεσμα θα κριθεί τόσο στις διεργασίες μέσα όσο και μεταξύ των δύο αυτών ταχυτήτων. Όλα τα σενάρια είναι πιθανά. Και η έλλειψη αυτοδυναμίας είναι το πιο δυσοίωνο αλλά και πιο ενδιαφέρον σενάριο από όλα.
Αυτό που έχει σημασία όμως είναι ότι αυτές οι εκλογές κρύβουν πολύ μεγαλύτερη κρισιμότητα από αυτή που φαίνεται. Το χαμηλό επίπεδο του εκλογικού αγώνα δείχνει ανάγλυφα το πόσο μεγάλη είναι η ανάγκη για αλλαγή. Η ανάγκη να ξαναπιάσουμε τον εκσυγχρονισμό της χώρας από εκεί που τον αφήσαμε. Η ανάγκη να απομακρυνθούν από το προσκήνιο ανίκανοι κυβερνήτες, επικίνδυνοι κομματάνθρωποι, παρτάκιδες συνδικαλιστές και αφελείς ψευδοηγέτες ψευδοκινημάτων και λοιποί ψευδοπροφήτες. Αυτή η χώρα μπορεί να είναι αλλιώτικη και το απέδειξε στην πολύ πολύ πρόσφατη ιστορία της. Αρκεί οι πολίτες της να αποκτήσουν μία πιο ουσιαστική σχέση με την πολιτική, ώστε να είναι σε θέση να τοποθετούνται στην ουσία της και κυρίως να μην απομακρύνονται από αυτή με την πρώτη δυσκολία. Η νέα αλλαγή θέλει υπομονή και προσπάθεια από όλους. Και η ερχόμενη Κυριακή είναι μία ακόμη ευκαιρία που μας δίνεται. Μία ευκαιρία που δίνεται σε όλους και που όλοι πρέπει να την εκμεταλλευτούμε.

Καλή ψήφο!